Bij één clubgenoot heb ik het te vaak gezien: opgeven in een gecompliceerde stelling omdat je alleen nog de dreigingen van de tegenstander ziet. Hij heeft zo al veel halfjes en wellicht ook hele punten verloren. Op 6 oktober heb ikzelf zo een mooie partij hartstikke verknold.

De manier waarop ik zelf mijn schouders op de mat drukte was belachelijk. Het grondgevecht was nog niet eens begonnen, want alle dames en torens stonden nog op het bord. We stonden in de ring nog rechtop, hingen als het ware tegen elkaar aan. En in dit geval heb ikzelf de handdoek gegooid.

Eerst laat ik het initiatief zien dat ik had tegen Sander Wissink, te beginnen bij de leukste clash in het middenspel.

18. ...; Pa3+
Niet echt een totaal overrompelende zet, maar gewoon leuk om als zwartspeler binnen twintig zetten zoveel druk te hebben.

19. Ka1; b4
Helpt wit alleen zich te bevrijden. Fritz 11 adviseert 19. ...; Dc5 of 19. ...; 0-0. Zwart kan rustig in het centrum aanvallen of ontwikkelen omdat het zwarte paard zeker niet een zet later kan worden geslagen. Het door het programma berekende voordeel voor zwart: ongeveer een half punt.

20. Pa4; Pxd3 21. cxd3 Pc2+; 22. Pxc2; Dxc2 23. Da7; Dc6
En dan een lichte omslag in de partij. Te verdedigend, waardoor wit opeens een half puntje/pionnetje voordeel heeft volgens Fritz, terwijl zwart na 23. ...; Tc7 een miniem voordeel behoudt.

24. Pb6; Tc7 25. Le3; Lc8 26. Db8

En hier staarde ik me blind op de dreiging Tc1. Ik was zo verstijfd dat ik niet zag dat na 26. ...; Db7 27. Dxb7 de loper niet meer gepend staat. Ook 26. ...; Kd8 is speelbaar.

Beide zetten leiden naar een redelijk overzichtelijk eindspel, met wederzijdse winstkansen. Met meer ruimte voor wit tegenover het loperpaar voor zwart. Of ik het had gered weet ik niet, maar opgeven door schaakblindheid is natuurlijk een vreselijk slot. Gewoon even wat proberen, bijvoorbeeld 26. ...; Db7 en na 27 Dxb7 concluderen -- heeeee, ik kan gewoon terugnemen --, kost niks.

Ik ga niet wennen aan te snelle capitulaties en geef dus nooit meer op.


Gerard Bons

stap terug
terug