Tijdens mijn afscheidsborrel en de dagen daarna voelde ik me als in een eeuwig rollend rhönrad. Daar had ik ervaring mee, letterlijk dus, zoals deze foto bewijst.

Opdat u het scherm niet hoeft om te draaien!

Er was in Raalte iets aan de hand met die sport en daarom mocht ik voor een column in de Stentor-editie Salland wat wentelingen in zo’n superhoepel maken, op het laatst zelfs met een paar elfjes erbij (ik had ze koninginnen genoemd als een van de twee wit gekleed was geweest).

Prachtig vak, zelfs als je als regiojournalist niet alle landen van de wereld bereist. Die foto is hergebruikt in een kleurig liber amicorum met een tiental plezierige en ook prikkelende schetsen. Mijn redactie telt vier collega’s, het viervoudige kwam naar mijn afscheidsborrel.

Twee van hen kwamen uit Tiel, had ze twaalf jaar niet gezien maar we koesterden wederzijds plezierige herinneringen.

"Wat heeft dit nou met schaken te maken?", mag je je inmiddels afvragen.

Welnu, onze denksport bracht mij terug op aarde. Die eerstvolgende dinsdag twijfelde ik tot 19.50 uur of ik zou afbellen, maar besloot dat nagenieten eindelijk eens te staken. Liefst met het genot van een schaakzege. Op basis van het verleden stapte ik net op tijd op de fiets en arriveerde ik in mijn beleving tijdig in Taverne.

Toen had René de indeling al gemaakt. Ik was oneven en mocht verder toekijken.

Vele keren heeft Dick me al ingedeeld terwijl ik er nog niet was. "Jij belt altijd af als je niet komt", wist hij als ik weer eens kwart over acht precies kwam aanwaaien. Maar ja, een nieuwe bezem, hè.

Ik heb altijd ontzag voor mensen die organisatorische besognes voor hun rekening willen nemen, zodat ik slechts lichtjes sputterde.

Ik bleef niet kijken bij andere borden, want ik heb thuis een mooie, fantastische vrouw.

Daarom arriveer ik zo vaak om kwart over acht. Ik weet nu dat tien over acht de uiterste limiet is en zelfs dat is objectief bezien aan de late kant.

Ik protesteer, maar niet tegen mijn uitsluiting in de derde ronde. Wel tegen het feit dat ik daarmee een heel punt krijg, een halfje cadeau. Vagelijk herinner ik me dit eerder aan de orde is geweest, maar dat was onder een ander wedstrijdleidersbewind. Weet me dat niet zo precies meer te herinneren, geloof dat ik mijn bonus-halfje behield, maar dat ook sprake was van overmacht ofzo.

Niet in de actuele situatie. Een riskant vertrektijdstip vanuit huis mag een ex-kampioen niet bevoordelen. Dat halfje extra is een voorrecht voor wie door een lage stand op de ranglijst wordt ‘uitgeloot’. Het is competitievervalsing als de nummer twee van de laatste competitie zo’n donatie incasseert.


Gerard Bons

PS Heel strikt beschouwd is het hierboven gebruikte ‘competitievervalsing’ geen goed woordgebruik omdat dit strikt genomen kwade opzet suggereert, maar een hypercorrect, strikt woord als ‘competitiebeïnvloeding’ is zo saaaai.


stap terug
terug