Twee keer hielp wedstrijdleider Henk Casteel me in de Kriebelz-competitie aan een partij toen ik te laat arriveerde. De eerste keer redden wij elkaar omdat het voor mijn komst oneven was en Henk dan altijd zichzelf buitenspel zette. De tweede keer was het even en kwam ik te laat na een slecht nieuws-telefoongesprek. Het nieuws was niet zo slecht dat ik serieus moest rouwen. Daarom was het affreus (besef ik achteraf) dat ik Henkís aanbod aanvaardde een reeds gestarte partij af te breken om plaats te maken voor mij.

Henk kan dus voor mij niet meer kapot. Daarom heb ik hem in de slotavond met genoegen vereeuwigd. Sjonge, wat een plezierige indeel- en regelbaas. Omdat hij ook sterke incidentele deelnemers een pot op niveau gunde, was het speelschema samenstellen in een wijd verspreide administratie nog een behoorlijke klus.

Maar het humeur was altijd als de zon die hem de laatste keer half overstraalde.


Bijna vergat ik die andere smaakmaker die er de stemming inhoudt en dan ook nog de financiŽle ondersteuning vergaart. Ik speelde tegen hem, besefte pas na voltooiing van zijn collecte dat hij ook fotogeniek is bij die actie. Om een geposeerde foto te voorkomen verzon ik een list. Ik beloofde een extra donatie, waarna hij in een spontane toegevoegde collecte het busje tevoorschijn haalde. Hij duwde het me bijna onder de neus toen ik slechts een euro deponeerde.


Kriebelz heeft een prachtig terras voor zomeravondschaak. Al moest iedereen, dus ook Tjeerd de Jong bij alle denkwerk het oog verliezen voor de bloemenpracht.


Schaken is een kwestie van geduld en rust. Kijk maar naar winnaar Jop Rouwhorst. In vergelijking daarmee lijkt tegenstander Stef Boog, twee generaties ouder, een adhd-bui te hebben.



Tenslotte aandacht voor de Twellonaar met de minste tijd, die op de slotavond toch even langs kwam. Alle gemis aan terrasschaak compenseerde Jos Barendregt door nu tot het bittere eind buiten te blijven met Maarten van Daalen.


Gerard Bons

PS. De foto die suggereert dat Eddy mij bijna met de collectebus om de oren sloeg is een soort toevallige enscenering. Je kunt Eddy bij zijn collectes hooguit aandringend noemen, maar beslist niet opdringerig. De fotoís ontstonden in vijf, hooguit acht redelijk spontane seconden.

stap terug
terug