Jorik en Wobbe bereikten in de Jan Dijkhuisbokaal een grappige puntendeling, waarna Jorik soepel naar de eindzege gleed. Wie had dat kunnen bevroeden toen we vier dagen eerder als sparringpartners in een middag van (ongeveer) 18 partijen (ongeveer) gelijk speelden. (ja hoor, je mag denken dat ik deze bijdrage alleen schrijf om dit wijd en zijd bekend te maken.)


Zwart speelt en wint… zonder tijdnood

De partij Jonker-de Vries na de voorlaatste zet. Uiteraard staat zwart helemaal volledig totaal gewonnen, maar Jorik had nog een minuut over en voor Wobbe restten slechts negen seconden en hij speelde:


Die hand is van Jorik tijdens de analyses. Hij is ook altijd enthousiast over elk kansje van zijn tegenstander. Toen ik dit zag, was ik gecharmeerd van de patstelling midden op het bord. Gezien de tijdnood mocht Wobbe opgelucht zijn, want pat niet gezien, eigenlijk een halfje verdiend met een mazzeltje, kan je zeggen.

Ik ga me lekker zonder de spelers bemoeien met deze pot, want ze hadden zelf een fotootje kunnen maken. Ik kon niet nalaten nog eens zonder schaakcomputer de snelste winst te zoeken. Omdat een foto alleen makkelijk is voor reconstructie, heeft Henk voor de analyse een diagram gemaakt.

Zie DIAGRAM hiernaast.

1 ... De3
2 Kg4 b4
3 f4 b3
4 f5 b2
5 fxg6 b1D
6 g7+ Kxg7
7 Kh4 Dh1
8 Kg4 Dexf3++

Er zijn veel meer goede varianten, die alle eindigen in acht zetten. Die wandeling met de f-pion moest een extra zwarte zet met koning of pion afdwingen, maar als de koning rond g4 gaat paraderen, heeft zwart een extra damezet nodig; omdat de f-pion dan in de weg staat. Aanvankelijk dacht ik dat het paard te lomp was voor een directe mataanval, maar dat bleek een vergissing:

1 ….. De3
2 Kg4 Pd2
3 Kh4 Pf1
4 Kg4 De6+
5 Kh4 De5
6 Kg4 Dg3++

Sneller in zettental, maar met meer rekenwerk is dit niet snel in de letterlijke zin. Die pion- en damezetten zijn nogal eenvoudiger en broodpelers hebben dan genoeg aan vijf seconden.

Overigens vind ik het in supertijdnood best acceptabel de koning te willen activeren, hoor, Wobbe.


Gerard Bons

PS Een meelevende clubgenoot heeft me na eerdere pleidooien voor het fotograferen van stellingen aangeraden een elektronisch schaakspel aan te schaffen. Dat is een bord met 64 sensors, magnetisch of anderszins gemerkte stukken en een hoop software. Tja, als ik er al € 500 voor over zou hebben, dan nog had ik deze leuke stelling, die dus niet op mijn bord stond, moeten fotograferen. De eerste foto is overigens bewerkt om de donkerbruine koning enigszins herkenbaar te maken tegen de donkerbruine achtergrond van de tafel. Pielen met digitaal beeld begrijp ik een beetje beter dan bijvoorbeeld de schaakcomputer. Wie dus een lek in bovenstaande analyse vindt, moet dat vooral in dit clubblad laten weten.


stap terug
terug