Ik waan me hier in een andere wereld. Rondlopend op de universiteit kan je eigenlijk niet anders dan je ogen uitkijken en je verbazen over de grootsheid van dit nieuwe wereldje. Het voelde net zo als toen ik naar de middelbare school ging, toen had ik ook niet door dat je binnen een week overal wel aan went. Na die eerste week miste ik een zeker 64-veldig bord toch wel een beetje dus ging ik op advies van Wobbe, die het ooit tijdens een autorit over SISSA had gehad, maar eens kijken bij die die vereniging.

Na een lange zoektocht naar Atlantis, het kleine café waar SISSA altijd verzamelt, ervoer ik een ware cultuurshock. Wat blijkt? Het is een van de sterkste schaakverenigingen van Nederland, het eerste speelt zelfs in de meesterklasse, maar tijdens de partijen wordt rustig biertje na biertje gedronken, staat de muziek gezellig hard en praten de schakers met elkaar. Het zou Gerard Bons’ nachtmerrie zijn, maar het komt de sfeer wel tegoed. In de partij werd ik ingedeeld tegen de voorzitster van de club en een spannende partij volgde die ik uiteindelijk won. (Zie partijendatabase Jorik Jonker - Sophie Welling.)


Jorik in gesprek met Sipke Ernst!
Maar hierna volgde dus de echte cultuurshock. Tijdens de nabespreking liep ik even naar buiten toe om een luchtje te scheppen toen ik per ongeluk twee mensen hoorde praten. Het waren een man en een kind en ze hadden het over oude schaakpartijen, leermethodes en speelden een potje blindschaak met elkaar. Het kind had ik al wel eerder gezien, ik had eerder op de avond grandioos een potje snelschaak verloren van hem, en ook de man kwam me vaag bekend voor. Zodra ik doorhad dat het Tristan van Foreest en Sipke Ernst waren moet ik ze hebben aangekeken zoals Alice het pratende konijn aankeek. En ik waande me ook in wonderland. Twee van zulke goede schakers die ook gewoon met Jan van om de hoek een wijntje drinken of een potje spelen leek in mijn ogen een onbestaanbaar iets, maar misschien is dit wel deel van SISSA’s gezelligheid. De waarheid is wel dat alleen de aanwezigheid van twee schakers van dat kaliber het verschil aangeeft tussen de knusheid van Twello en de gezelligheid van Groningen, waar je tussen allemaal jongvolwassenen loopt die ook nog niet precies weten wat ze willen en kunnen.

In ieder geval had ik door deze ontmoeting pas echt door dat ik me nu in de ‘grotemensenwereld’ begeef. En dat is zowel spannend als heel erg leuk.


Jorik Jonker

stap terug
terug