Toen ik woensdag naar Wijk aan Zee reisde, verheugde ik me meer op de komende storm dan op de zeven partijen die ik hoopte te spelen. Helaas, ik bereikte donderdagochtend het strand niet toen het noodweer het hoogtepunt bereikte. Door alle paden joeg zand als fijne hagel uit een miljoen jachtgeweren.

Daar mocht ik beslist niet doorheen. Zelfs door de dunste oogspleetjes bedreigde het harde fijne stuif mijn netvliezen. Ik hou waarschijnlijk voor altijd een lichte schade over aan een pittige, noodzakelijke oogoperatie een jaar geleden. Dat mag niet erger worden.

Ik troostte me met een selfie bij een monumentje voor sporthal De Moriaan, centrum van het schaaktoernooi.

Strandbezoek na de middagpartij onthulde in sterk geluwde wind een ‘nieuw schaakmonumentje’. De stylistische afvalcontainer op de laatste foto lijkt me gewoonlijk half ingegraven, kan niet anders gezien de omvang en de hoogte van afvalgaten. De storm had nagenoeg alle zand daaronder weggeblazen. Zo zag ik een pion, met een enorme dikke uitgezakte buik

Een obesitas-pion.

   

(Ik ben er dinsdag niet maar laat in deze kolommen weten:
Dank voor je langdurige inzet om van de TSC een sfeervolle club te maken, Rien, en je energie voor de jeugd.



Dit is een maandelijkse clubbladcolumn.

In zijn eerste schaakleven was de schrijver van 1978 tot 1986 redacteur en columnist van Groothoofdstuk, clubblad van de Dordtse SC Groothoofd. De club werd vernoemd naar de monumentale kade in Dordrecht, waar in 2015 de eerste koningsdag begon met een vlootschouw. In de hoop dat ze prikkelt is de buitenissige naam van kaai en club hier hergebruikt.

stap terug
terug